Onvermogen of onwil? Dat lijkt een cruciale vraag in de samenwerking tussen drie organisaties die samen een project moeten realiseren. In de achtste werkbijeenkomst constateert één deelnemende organisatie vermoeid: ‘het lijkt wel of we telkens opnieuw beginnen. We zetten één stap vooruit en gaan er dan weer twee terug.’  Niemand pakt de opmerking op. De voorzitter werkt op de inhoud stug toe naar nieuwe vervolgafspraken. Ik zoek als nieuw projectlid naar mijn rol. Drie weken later lijkt geen van de betrokken organisaties de vervolgafspraken na te komen. Op de deadline is er niet gebeurd wat was afgesproken. Via de veilige digitale snelweg vliegen druk allerlei vragen, nieuwe en oude ideeën heen en weer. De verwarring groeit. Toch blijft de toon in de mails vriendelijk en lees je alleen tussen de regels door de frustratie. De ene organisatie vertrouwt me per mail toe dat ze vermoedt dat één van de andere organisatie bewust de boel sabotteert. De andere organisatie slaakt ook een digitale zucht in mijn emailbox: ‘ze begrijpen niet hoe het bij ons werkt!’ De derde organisatie zwijgt in alle talen. Wat te doen?

Ik staar uit mijn raam. Op het grasveld staken de buurkinderen ineens hun vrolijke spel. Gegil. ‘Ik doe niet meer mee!’ brult een blonde krullenbol in trainingspak terwijl hij de bal weg schopt.  ‘Wat is er?’ vraagt de ander die een versleten spijkerbroek draagt. ‘Ik speel niet meer met jou!’ klinkt het boos uit het trainingspak. ‘Hoezo dan?’ vraagt de spijkerbroek. Zonder om te kijken loopt het trainingspak weg. ‘Hé. Kom op. Vertel nou wat er is!’ probeert de spijkerbroek. ‘Bekijk het maar, valsspeler!’ schreeuwt het trainingspak. Een ander kind dat de weggeschopte bal heeft opgehaald, zegt: ‘kom op jongens! Ga even zitten en praat het uit!’ ‘Ik praat niet meer met hem’ klinkt het vastbesloten uit het trainingspak. Even is het stil. Dan zegt de spijkerbroek: ‘als je niets zegt en boos blijft, blijf ik ook met een rot gevoel zitten.’

Mijn zoontje ligt op zijn knieën op het grasveld en observeert het geheel. Als hij mij plots bij het raam ziet, voel ik me betrapt. Ze hebben volgens mij blok vijf van de Vreedzame school over mediation nog helemaal niet gehad. Ze lijken het ook niet nodig te hebben! In de nieuwsbrief van deze week las ik dat leerlingmediation pas de komende periode centraal staat en vier stappen bevat: Stap 1 introductie: wie zijn we en willen we een oplossing? Stap 2: luisteren: wat is er gebeurd en hoe voel je je daarbij. Stap 3: zoeken naar oplossingen. Stap 4: welke oplossing is voor de parijen bevredigend? Win-win.

Onvermogen of onwil? Misschien moet ik de eerstvolgende bijeenkomst van de drie organisaties niet die vraag voorleggen, maar de vier stappen op de agenda zetten en openen met mijn raamobservatie.


mei 2008

 

 


Column:
Stop communicatieve armoede

Lees meer...

Ed Grubben is ook partner van
Mooi werk vraagt om leiderschap
Meer weten? Zie: www.mooiwerk.online

 

 

 

Neem contact op:

Mobiel: 06-518 07 258

Telefoon: 033-457 27 27

Email: info@grubben.net

Linkedin Pagina